زندگی و مرگ یک ستاره دنباله دار :

مطالعه ستاره هاي دنباله دار در دراز دوره حاكي از آن است كه در فاصله ميان 50000 تا 150000 واحد نجومي از خورشيد ابري از ستاره هاي دنباله دار وجود دارد كه حاوي صدها بيليون ستاره دنباله دار است‌ (‌ ابر اورت ).

برخي از اين ستاره هاي دنباله دار گه گاه بر اثر پريشيدگي ستاره هاي نزديك به درون منطقه منظومه شمسي را به عنوان دنباله هاي دراز دوره اي كه مدارهاي بيضي شكل كشيده اي را مي پيمايند، آغاز مي كنند. در طول مدت اقامت اينان در منظومه ي شمسي، هم مدار و هم محتواي آنان ها ممكن است به مقدار زياد تغيير كند.

يان اورت، منجم هلندي-امريكايي در سال 1950 ميلادي وجود اين ابر را بر اساس ملاحظات نظري حدس زد و هنوز هم وجود اين لايه وسيع كروي به حوزه فرضيه و حدس وجود دارد و تكنولوژي ما تا به امروز نتوانسته است هيچ عضوي از ابر اورت را رديابي كند. اما خيلي نزديك تر از ابر اورت، كمربند كويپر قرار دارد اين كمربند ناحيه اي چنبره اي شكل در فاصله ي 30 تا 100 واحد نجومي از خورشيد است كه منشاء دنباله دار هاي كوتاه دوره شمرده مي شود. در اين كمربند بيش از 800 جرم در سال هاي اخير يافت شده است.

اين اجرام كمربند كويپر را KBO   گويند براورد مي شود كه بيش از 70 هزار KBO  در كمربند كويپر وجود داشته باشد. برخي از اين KBO ها قطرهايي بيش از 1500 كيلومتر دارند و از اين رو با پلوتو قابل مقايسه است. سدنا كه در 2003 كشف شد جرمي است به شعاع 800 كيلومتر و داراي مداري با خروج از مركز زياد است كه سدنا را فراتر از كمربند كويپر، تا 880 واحد نجومي مي برد.

چنان كه اشاره شد مدار يك ستاره دنباله دار، در بر خورد با سيارات بزرگ تغيير مي كند. اين برخورها ممكن است اوج خورشيدي دنباله دار را از هزاران واحد نجومي به فاصله اي به كوچكي ده واحد نجومي از خورشيد تغيير دهد و نيز دوره تناوب آن از صدها سال به كسر كوچكي از اين مدت كاهش يابد.(‌يك سياره بزرگ همچنين مي تواند فاصله ي اوج خورشيدي را بيشتر كند و حتي ستاره ي دنباله داري را از منظومه ي شمسي به فضاي ميان ستاره اي اخراج كند). هربار كه دنباله داري از نزديكي خورشيد مي گذرد محتواي آن تغيير مي كند- بخشي از جرم آن كه دنباله دار را تشكيل مي دهد در فضا پخش مي شود.

يك دنباله دار ممكن است در حين عبور از حضيض خورشيدي يا هنگامي كه از نزديكي سيارات بزرگ مي گذرد به دو يا چند پاره شود. علت اين چند پاره شدن، كشندي هاي شديدي است كه در اين عبورهاي نزديك پديد مي آيد.

عمريك ستاره دنباله دار، حتي اگر چند پاره نشود، محدو به چند صد بار گذشتن از حضيض خورشيدي است. در اواخر عمر، دنباله دار همه گازهاي فرّار خود را از دست داده است. بقاياي آن مدار عادي ستاره دنباله دار را خواهد پيمود و گه گاه با جو زمين مواجه خواهد كرد. اما ستاره هاي دنباله دار جديد پيوسته از ابر هاي اورت يا از كمربند كويپر به داخل منظومه شمسي پرتاب مي شوند و عمري يك بار منظره اي درخشان و فراموش نشدني را براي ما فراهم مي سازند.

موفق و پيروز باشيد،